Rozdzial II - Wyznanie Freda

*Rozdział zawiera rozmowę Freda i Ginny wspomnianą rozdziale poprzednim : ).

II.

"I don't believe that anybody
Feels the way I do
About you now"

- Fred.?

- Taaak?

- Chciałabym ci coś pokazać. - szepnęła bratu do ucha Ginny

- Co? - zapytał beznamiętnie

- Chodź, zobaczysz. - chwyciła go wyjątkowo energicznie za rękę.

Zgrabnie ominęli porozrzucone po podłodze skarpetki Rona. Reszta zawzięcie dyskutowała na temat drużyn quidditcha, prócz Hermiony zaczytanej w Histori Hogwartu.

Ginny puściła do niej oko i razem z bratem zniknęła za drzwiami.

- Hmm. Tutaj na nikt nie będzie przeszkadał - powiedziała bardziej do siebie, niż do Freda chwytając za klamkę w kształcie węża i otwierając drzwi do pokoju swojego i Hermiony.

- Co chcesz...

-Właź - przerwałała mu.

Weszli do pomieszczenia. Mimo ponurego wyglądu, panował w nim porządek. Ubrania leżały złożone w szafie, łóżka pościelono, książki, kociołki, składniki eliksirów spoczywały w kufrach, a żaden element bielizny nie znajdował się na podłodze. Ginny zamknęła drzwi na zasuwę.

- Siadaj - mruknęła wskazując łóżko współlokatorki, a sama opadła na swoje.

- No więc, co chcesz mi pokazać, siostrzyczko ? - zapytał Fred z przesadną grzecznością, trochę już zniecierpliwiony.

- Nie bądź nieuprzejmy. - powiedziała - Nie chcę ci niczego pokazać. - wzruszyła ramionami i uśmiechnęła się.

- To możesz mi łaskawie powiedzieć, po co mnie tu ściągnęłaś? - zapytał 

- Nie denerwuj się, spokojnie. Chcę tylko z tobą POROZMAWIAĆ.

- O CZYM? - zadał to pytanie, mimo iż domyślał się już odpowiedzi.

- O nagłej zmianie twojego zachowania. I o tym, że zrobiłeś sie OPRYSKLIWY wobec MNIE. - wzięła głęboki wdech - O Angelinie Johnson. - powiedziała nieco ciszej, bojąc się reakcji starszego brata.

- O Angelinie, powiadasz? - zapytał ironicznie - Macie jakąś zmowę z Georgem ?!

- Nie. - zaprzeczyła - I proszę cię nie podnoś głosu. Ja tylko chciałam ci pomóc. Jesteś moim bratem. Nie mam zamiaru się z ciebie nabijać i dokuczać ci z powodu Angeliny, jak George... - przy ostatnich słowach była bliska płaczu.

- Oh, Ginny ja... - usiadł koło niej i przytulił ją

- Ja tylko chciałam ci pomóc. - łkała w jego ramię

- Wiem, wiem przepraszam. Dobrze. Powiem ci wszystko. Tylko proszę cię nie płacz już. Może faktycznie, jak wyrzucę to siebie, to coś pomoże. - mruknął

- Naprawdę? - zapytała z niedowierzaniem ocierając łzy

- Tak. - uśmiechnął się przepraszająco.

- Kochasz Angelinę? - zapytała

- Nie. - odparł, a zabrzmiało to dosyć przekonująco. - Jesteśmy tylko przyjaciółmi. - wyjaśnił

- To dlaczego ostatnio jesteś jakiś inny? Taki małomówny

Fred westchnął :

- George w jednym miał rację. Zakochałem się. Tylko, że nie w Angelinie.

- A w kim? W Alicji Spinnet?

- Niee. - zaśmiał się - Nie w Alicji Spinnet. Ani w Katie Bell ani też w Lavender Brown.

- A więc w kim?

- Znasz ją bardzo dobrze. Jest w pokoju obok. - powiedział cicho

Na chwilę zapadła cisza. Ginny wpatrywała się w niego unosząc brwi.

- Ale przecież... - odezwała się w końcu. - To niemożliwe... - He-her-miona? Hermiona? NASZA HERMIONA?!

- Tak, spokojnie. Błagam tylko mnie nie zabij. - wbił wzrok w podłogę.

- Fred, och to wspaniale! - pisnęła i rzuciła mu się na szyję - To wspaniale. - powtórzyła - Nie mogę w to uwierzyć. Ty i Hermiona. To cudownie.

- Na prawdę tak bardzo się cieszysz? - zapytał niepewnie

- Oczywiście.! Jesteś moim bratem! Cieszę się twoim szczęściem! - zaświergotała wesoło - Po prostu nie mogę w to uwierzyć TY i Hermiona.

- Ej! Ja nie wiem, czy ona też coś do mnie czuje więc się wstrzymaj z tą radością. - podjął próbę sprowadzenia siostry na ziemię.

- Och na pewno tak, na pewno... - powtarzała wesoło, ignorując go.

- Tylko nie waż się jej nic mówić. - mruknął

- Sam jej to powiesz. - powiedziała śmiało Ginny - Oczywiście w swoim czasie - dodała widząc minę brata.

- Jeśli tylko coś jej powiesz. Zostaniesz królikiem doświadczalnym moim i George'a - zagroził

- Nic jej nie powiem. Obiecuję. - powiedziała ze śmiechem kładąc rękę na sercu i unosząc dwa palce. 

Poczochrała mu włosy, wyszła z pokoju i zjechała po poręczy na dół, na kolację, a chłopak zbiegł za nią.